a l b u m

Jak od­naj­dziesz mo­krą nutę w kro­pli gło­su? Masz usta zło­żo­ne do snu, a tu próch­no świe­ci w oczach, w kwia­tach ognie - Skra­jem jawy ucie­kać mu­sisz, bo się zgu­bisz w ostrych li­liach, nie po­wró­cisz, bo w je­zio­rze sto­pisz wło­sy i sen zmok­nie. Jak od­naj­dziesz mo­krą nutę w lu­strze no­wiu? Masz usta zło­żo­ne do snu, a tu sieć, a tu mróz, a tu blask - Blask łzę rzeź­bi i ró­żo­wą sie­cią łowi, nie chodź w li­lie - je­steś boso, wróć się jesz­cze, sen roz­gar­nij póki czas. Czy od­naj­dziesz, czy zro­zu­miesz, że jej nie ma? Każ­da nuta się­ga dna, a naj­głęb­sza - mo­kra, sy­czy próch­no, oczy pali, w kwia­tach blask, za­słoń oczy, kwia­ty uzdrów - bo cię zie­mia snem omi­nie, strą­ci w lej i za­mie­ni w kro­plę. Daj się ba­śni po­pro­wa­dzić, gdzie na spo­dzie kule gniazd, gu­sła w pą­kach, sine ryby jak wie­czor­nych świa­teł nurt, trzci­ny lę­kiem wę­dru­ją­ce pod me­lo­dię wody bór - każ się ba­śni po­pro­wa­dzić, a wzo­rzy­sta bę­dzie baśń - - - Może nie wiesz, ...

  wiosną

 w tym samym kierunku

 verso l'alto!