Sen jak weranda w wiejskim domu odsłania przed tobą las i cienie i wnętrze wspomnień. Sen jest umysłem wolnym od przymusu, dumną stolicą poezji i dramatu. Sen to myśl jeszcze nie wcielona, którą skąpo odżywia zazdrosna jawa. Sen jest Asyrią surową i waleczną. Sen jest Toskanią widzianą o świcie, gdy smukłe drzewa piją atrament z czarnej ziemi – i miastem, które oddycha przez długie papierosy smutku. Sen odwiedza szpitale i więzienia, pociesza strapionych jak zakonnica o czystym sercu; Sen gaśnie, zmęczony; umiera lekko, bez żalu i bez spadkobiercy – jak Norwid. /a. zagajewski - majestat snu/
