a l b u m

  Brzoza, Klon i Arsen

  piknik z zimorodkiem je jo

  z Mostków do Kaczki

 jastrzęba

  "o zie­le­niach śmiesz­nych pod świer­ka­mi, o tych sztu­kach, któ­re robi słoń­ce, gdy się za­cznie ba­wić  ko­lo­ra­mi"

  ginko i betula

  "Sta­rym bo­rom nowe damy imię, nowe pta­ki znaj­dzie­my i wody,"

  Kie­dym przez las so­sno­wy szedł, po­ją­łem, że w nim jest coś z mę­skiej tra­ge­dii. A kie­dym w las li­ścia­sty wszedł, to jak­bym sły­szał śmiech i flet, jak­bym wstą­pił do po­ko­ju ko­bie­ty B.

  "i gdy czło­wiek wej­dzie w las, to nie wie, czy ma lat pięć­dzie­siąt, czy dzie­więć, pa­trzy w las jak w śmiesz­ny ry­su­nek i prze­cie­ra ośle­płe oczy, dzwo­nek le­śny po­zna­je, ćmę pło­szy i na ser­ce kła­dzie mech jak opa­tru­nek"

  "Gdy­bym tka­czem był, na imie­ni­ny taką to­bie utkał­bym tka­ni­nę: w sa­mym środ­ku roz­le­głe je­zio­ro, nad je­zio­rem gwiazd mo­drych kil­ko­ro, a na brze­gu po­sęp­na ol­szy­na; na ol­szy­nie nie­ru­cho­me pta­ki, a w za­to­ce zę­ba­te szczu­pa­ki, księ­życ, noc i gwar­li­wa trzci­na"

  ogrodnik

  "i uchwy­cić to wszyst­ko rę­ka­mi, uca­ło­wać to wszyst­ko usta­mi i tak zajść, jak słoń­ce za­cho­dzi"

  kociołki

  Gdy trzci­na za­czy­na pło­wieć, a żo­łądź więk­szy w dą­bro­wie, znak, że lata zło­te nogi już się szy­ku­ją do dro­gi

  praca w ogrodzie

  nad Kaczką by j.

  grzybobranie

  "Wszyst­kie szme­ry, wszyst­kie tra­wy kły­sa­nia, wszyst­kie pta­ków i cie­niów pta­sich prze­laty­wa­nia, wszyst­kie trzcin, wszyst­kie si­to­wia roz­mo­wy, wszyst­kie drże­nia li­ści to­po­lo­wych, wszyst­kie bla­ski na wo­dzie i ob­ło­kach, wszyst­kie kwia­ty, wszy­stek pył na dro­gach, wszyst­kie psz­czo­ły, wszyst­kie kro­ple rosy to mi jesz­cze, przy­ja­cie­lu, nie do­syć - chciał­bym wię­cej pta­ków, drzew z pta­ka­mi, wię­cej bla­sków, gwiazd, ob­ło­ków, trzcin, ka­czek na wo­dzie, i uchwy­cić to wszyst­ko rę­ka­mi, uca­ło­wać to wszyst­ko usta­mi i tak zajść, jak słoń­ce za­cho­dzi. --- Ona idzie, ona pły­nie, ona su­nie pod nie­bios ogrom­ną bra­mą; a wszyst­ko jest pięk­ne u niej, a pach­nie u niej wa­ni­lia i cy­na­mon. Z gór w do­li­ny scho­dzi co­raz głę­biej, a oczy ma pięk­ne jak ja­strzę­bie, a nogi ma pro­ste jak so­sny."

  "i gdy czło­wiek wej­dzie w las, to nie wie, czy ma lat pięć­dzie­siąt, czy dzie­więć, pa­trzy w las jak w śmiesz­ny ry­su­nek i prze­cie­ra ośle­płe oczy, dzwo­nek le­śny po­zna­je, ćmę pło­szy i na ser­ce kła­dzie mech jak opa­tru­nek."

  krasnala przygotowania do zimy

  manggha

  wśród swoich

  “a także wybacz że nie walczyłem jak lord Byron o szczęście ludów podbitych i oglądałem tylko wschody księżyca i muzea - dziękuję Ci że dzieła stworzone ku chwale Twojej udzieliły mi cząstki swojej tajemnicy i w wielkiej zarozumiałości pomyślałem że Ducio van Eyck Bellini malowali także dla mnie” -Manggha

w zaułku  

  "Pij tam, gdzie pije koń. Koń zepsutej wody nie będzie pił nigdy(...)Jedz owoc, który je robak. Spokojnie bierz grzyby, na które siada meszka. Sadź drzewo tam, gdzie ryje się kret. Dom stawiaj na tym miejscu, gdzie wygrzewa się żmija. Studnie kop tam, gdzie w upał gnieżdżą się ptaki(...)Częściej patrz w niebo, a nie pod nogi, i myśli Twoje będą jasne i lekkie. Więcej milcz niż gadaj, a w duszy Twojej zapanuje cisza, i duch będzie pokojowy i spokojny.” św Serafin Sarowski

  święty

  stary kleparz

  przed szałasem

  W lecie, nad górską rzeką, gdzie pachnie delikatna wiklina a motyle purpurowe i ciężkie od piękna, admirał i paź królowej, odbywają swój ostatni lot nad błyszczącą wodą i nad błyszczącą olchą i nad błyszczącym światem

  “Kimże będzie to dziecię?” - chrzest

  tam, gdzie spadają gwiazdy

  „I skierował Pan następujące słowa do mnie: - Co widzisz Jeremiaszu? Odrzekłem: - Widzę gałązkę drzewa czuwającego. Pan zaś rzekł do mnie: - Dobrze widzisz, bo czuwam nad moim słowem, aby je wypełnić”

  “Droga łagodnie opada ku miejskiej bramie. Opodal bawią się dzieci. Widzimy już cyprysy kościoła świętego Damiana. Babina dźwiga na plecach wiązkę chrustu. W przydrożnej austerii chłopi popijają czerwone wino, a właściciel stoi oparty o drzwi i wpatruje się w zachodzące słońce.  Jesteśmy znów wśród ludzi.” R.B