a l b u m

  Czasem wydaje ci się że jesteś już blisko  pod niewiadomym impulsem pole oczyszcza się j akby duch ziemi i duch nieba tchnęły w ciebie  na przemian rzeźwym to gorącym tchnieniem  i przez chwilę jak starzec na pustyni  doświadczasz dalekowidzenia: [...]  [. . . . . . . . . . . . . . . ]  Jakby jakaś prawda miała ci być objawiona  pokazana ci być miała droga tak kusząca  że porzuciłbyś wszystko aby nią powędrować  Ale tak się nie staje i zawód twój jest ogromny /j.hartwig/

 Błąkać się w poszukiwaniu  Kilometrami milami sunąć przez autostrady  przecinając górskie szczyty pustynie rzeki  Jechać pędzić gnać do celu  który rozpływa się jak mgła i nagle stajesz nad przepaścią  albo nad urwiskiem kamieniołomu albo nad śmietniskiem  Cel biegnie przed tobą jak zwodniczy brzęczek jak wabiący ptak  [ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ]  [ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ]  Przenieść ten pościg w głąb siebie powtórzyć tam obraz świata /j.hartwig/

  "Kiedy zatoka morska cichnie, wydaje się, jakby cały świat się uspokajał. Przezroczysta woda ukazuje czyste konstelacje kamyków odpoczywających na dnie. I budzi się absurdalna nadzieja, że wszystko, co na świecie rozrzucone bezładnie, ułoży się znów w naturalnym porządku." /j.hartwig/

 Choćby odbicie wodne zmąciło kształty swoje nie trać obrazu /R. M. Rilke/

  Weź mnie nad rzekę synu Ubierz w najlepsza koszulę Wyjmij z szafy garnitur, w którym brałem ślub Pomóż wstać Weź mnie nad rzekę Połóż mnie na wznak Wypastuj buty, zepnij siwe włosy I ogól mi twarz Weź mnie nad rzekę synu Idź po śladach tych co Pewnej zwykłej nocy przerwali sen i opuścili dom Weź mnie nad rzekę synu A moje książki spal Uściskaj mnie czuje – jeszcze się spotkamy Nie długo zapukasz tam Weź mnie tam gdzie czekają mnie Pośród traw i starych drzew Weź mnie tam gdzie czekają mnie Weź mnie nad rzekę /waglewski.fisz.emade-ojciec/