"Dniało.

I nie zdążyła tego ukryć noc

Zbroczone świtem płynęły ogromne ławice ciał

potężną rzeką kłębiastymi obłokami

I były straszne tak że odwracałeś głowę

i były nędzne tak i straszne

że nie mogłeś oderwać od nich wzroku

A Bóg równie cielesny jak one

z głową podpartą na dłoni i stopy wielkimi

przeglądał je posępnie

nim przepuścił przez śluzę

gdzieś po drugiej stronie obłoków i rzeki

Wtedy błysła gwiazda zaranna

i z posępnym krzykiem

poderwała się chmara ptaków w górę

I było wielkie oczekiwanie na dzwony

tak potężniejące

że zdawało się sam strop niebieski

uformuje się w dzwon

i wielkie rozpocznie dzwonienie"

/j.hartwig/